Israël
De afgelopen tijd is de staat Israël regelmatig in het nieuws geweest. Het laatste nieuws via ‘WikiLeaks’ was dat het land zich al lange tijd voorbereid op (opnieuw) een serieuze oorlog. Ondertussen merk ik dat de verbondenheid met land en volk om ons heen aan het afnemen is. We horen het in de gesprekken om ons heen en in de media. Via een systeem van e-mailverzending worden er bovendien een groot aantal berichten rondgestuurd over onrechtmatig gedrag, vaak ook toonbeelden van harteloosheid of regelrechte wreedheden van Israëlische of juist van Palestijnse kant. Misschien heeft u ze ook al ontvangen? Ze lijken ons op te roepen om bestaande gevoelens van sympathie af te zwakken. Alsof ook redeloos geweld van de een redeloos geweld van de ander op de een of andere manier zou kunnen legitimeren.
Op zich is er niets op tegen als misstanden aan het licht gebracht worden. Integendeel. Maar het doel, een afkeer van een volk en een land creëren, ontheiligt hier de middelen. Wat mij betreft gaat het hier niet om geweld van Israëli tegenover Palestijnen en omgekeerd, wat we tegen elkaar weg zouden kunnen strepen. Het enige dat telt is dat het om geweld gaat tegenover kwetsbare mensen. Onze solidariteit geldt alle mensen die in dat gebied wonen, ons verzet is tegen al dat nodeloze geweld.

Onopgeefbaar verbonden?
Een indringende vraag die gesteld wordt of de ‘onopgeefbare verbondenheid met Israël’ waar de kerk altijd toe heeft opgeroepen onverkort de staat Israël geldt. Moeten we onder Israël niet eerder het geloof van Israël verstaan, of de Joodse geloofsgemeenschap of misschien wel alleen de boeken van ons Oude Testament? Het een hoeft het ander natuurlijk niet uit te sluiten. Maar juist in het Oude Testament lezen we toch van Gods onopgeefbare trouw aan Israël in het concrete bestaan van die tijd. Die trouw houdt nooit op, ook niet als de profetische kritiek noodzakelijk is. Daarom is er geen enkele reden om ons af te wenden van de staat Israël zoals die nu concreet bestaat. Kritiek op de staat kan mag en moet soms. Al hoop ik ook op het besef dat er weinig aanleiding is om te denken dat ‘wij’ het beter gedaan zouden hebben in een zelfde situatie. Maar de verbondenheid is en blijft. Wij blijven daarom hopen en bidden dat het goed zal gaan met Israël. Niet alleen voor de bevolking van het land zelf, maar ook opdat ‘alle geslachten van de aardbodem daardoor gezegend zullen worden’.
Uit de pastorie
In de pastorie is de afgelopen weken een overvloed ontvangen aan kerstgroeten en  nieuwjaarswensen. Omdat al deze wensen ongetwijfeld ook bedoeld zijn voor de kerkelijke gemeenschap die wij dienen geef ik het hier door. Het zou voor ons onmogelijk zijn om al deze wensen persoonlijke te beantwoorden en vooral: we zouden niet weten waar we zouden moeten beginnen of eindigen. Daarom zeggen we vanaf deze plaats: iedereen een voorspoedig en gezegend 2011 toegewenst!

Met een hartelijke groet, ook namens ons gezin
ds Hans en Anneke Berkheij